Przełom w działalności Muzeum Marynarki Wojennej oraz nowy jakościowo rozwój nastąpił w 1960 r. Wówczas to w skład Muzeum wszedł zasłużony niszczyciel ORP Burza, przekształcony w okręt - muzeum. Okręt ten w czasie jego 15-letniej działalności muzealnej zwiedziło ponad 3,7 mln. osób. Liczba ta jest imponująca, zważywszy na fakt, iż ówcześnie sezon wystawienniczy na okręcie trwał od 1 maja do Święta Wojska Polskiego, przypadającego wówczas w dniu 12 października.
Niszczyciel ORP „Burza” został zbudowany na zamówienie polskiej MW, we francuskiej Chantiers Naval Francis w Caen. Okręt został zwodowany 16 kwietnia 1929 r.. Podniesienie polskiej bandery nastąpiło 10 sierpnia 1932 r., a 19. tegoż miesiąca przybył do Gdyni.
Od tego momentu, wespół ze starszym bratem - ORP Wicher - utworzył Dywizjon Niszczycieli. Obok codziennych zadań szkoleniowych, przewidzianych dla załogi tej klasy okrętu, oba wykonywały również zadania reprezentacyjne. Od 1932 r. brały udział w wizytach kurtuazyjnych w portach zagranicznych (Sztokholm, Leningrad, Kilonia, Helsinki, Tallin, Portsmouth).
30 sierpnia 1939 r. wraz z dwoma innymi niszczycielami – OORP: Błyskawica i Grom – wykonał rozkaz Peking (Pekin). 1 września okręty przybyły na redę szkockiego portu Leith. Od pierwszych dni po przystąpieniu Wielkiej Brytanii do wojny okręt został włączony do wykonywania działań bojowych floty brytyjskiej. Podczas działań wojennych, do okrętu przylgnął przydomek weteran atlantyckich szlaków. Tak zaowocowała ciężka i odpowiedzialna służba konwojowa na wodach Atlantyku, od akwenów podbiegunowych włącznie z przekroczeniem równika i wodach M. Północnego. W tym też czasie okręt zaznaczył swoją obecność bojową w operacji norweskiej i podczas walk o Francję w 1940 r. Końcowy okres wojny – od wiosny 1944 r. do maja 1945 r. okręt został przesunięty do rezerwy i stanowił bazę szkoleniową oraz bazą polskich okrętów podwodnych.
Po zakończeniu wojny, władze polskie podjęły starania o powrót okrętu do kraju. Dopiero w 1951 r., po 12 latach pobytu na obczyźnie, okręt powrócił do swego portu macierzystego w Gdyni. Po wykonanym niezbędnym remoncie, niszczyciel wszedł do służby liniowej w Marynarce Wojennej RP. Podobnie jak w latach II RP, na jej pokładzie marynarze doskonalili swój kunszt w ramach wykonywania zadań bojowych na morzu. Ponadto, okręt uczestniczył w wizytach kurtuazyjnych w obcych portach. Warto tutaj przypomnieć, że w 1955 r., wraz z ORP Błyskawica odbył kurtuazyjną wizytę w Portsmouth – pierwszą od czasów zakończenia działań wojennych.
W 1960 r. rozpoczął się ostatni etap służby okrętu pod polską banderą. W maju 1960 r. rozkazem ministra Obrony Narodowej został on przekształcony w okręt – muzeum. Tą zaszczytną służbę pełnił do roku 1975, kiedy to miano przejął inny niszczyciel, młodszy o 5 lat ORP Błyskawica.
W 1976 r. następuje kolejna istotna zmiana w strukturze organizacyjnej Muzeum MW. Otóż w tym roku, z dniem 1 maja działalność w roli okrętu - muzeum rozpoczął ostatni polski okręt z okresu II wojny światowej, słynny niszczyciel ORP Błyskawica, który zastąpił w tej roli ORP Burza. Rozstanie z ORP Burza wynikało z jego złego stanu technicznego, szczególnie ze względu na poważne osłabienie poszycia kadłuba okrętu. Podobnie jak wcześniej ORP Burza, również ORP Błyskawica cieszy się ogromnym zainteresowaniem zwiedzających z kraju i zza granicy. Jest jednym z nielicznych okrętów - muzeów przystosowanych do zwiedzania. Dotychczas zwiedziło Go około 5,5 mln. osób.
